Ασπασία-Μαρία Αλεξίου

Η Ασπασία-Μαρία Αλεξίου είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής ΕΜΠΡΟΣ – Θέατρο Εργαστήριο και του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ αυτή την περίοδο ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό της στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ίδιου ιδρύματος. Εργάζεται στον χώρο του θεάτρου και του χορού με διάφορες ιδιότητες, που της παρέχουν μια πολύπλευρη εξοικείωση με διαφορετικά θεατρικά ιδιώματα.

Ως βοηθός σκηνοθέτη έχει δουλέψει με τους: Γιάννη Χουβαρδά, Dimiter Gotscheff, Έφη Θεοδώρου, Μιχαήλ Μαρμαρινό κ.ά. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σταθερά με τη θεατρική ομάδα Kursk και συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη του Χάρη Φραγκούλη στις παραστάσεις Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει και Lenz, ενώ στην τελευταία τους παράσταση συμμετείχε και ως ηθοποιός (Οθέλλος).

Ως ηθοποιός έχει δουλέψει σε ολιγομελή σχήματα ή σε παραστάσεις όπου ένα από τα βασικά ζητούμενα ήταν η ανίχνευση μιας νέας χορικότητας (Ικέτιδες σε σκηνοθεσία Χρήστου Στέργιογλου, Domino και Playback σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη). Ως φυσική απόρροια αυτού του τρόπου δουλειάς προέκυψε η συνεργασία της με τον χορογράφο Κώστα Τσιούκα στις παραστάσεις Χοροί μας Χωρεί μας και Ζιζέλ, δύο ομαδικές χορογραφίες για χορευτές/τριες και μη χορευτές/τριες.

Ως σκηνοθέτις έχει συνδημιουργήσει δύο παραστάσεις που βασίζονταν σε μη θεατρικά κείμενα. Οι Εθνικαί εορταί (συμμετοχή από κοινού στη σύνθεση, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία με τον Βασίλη Βηλαρά και τη Μαρία Θρασυβουλίδη) βασίζονταν σε λογοτεχνικά κείμενα και μαρτυρίες με θέμα την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Τα αποσπάσματα εστίαζαν σε ανθρώπους που έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας και όχι στους «επώνυμους» πρωταγωνιστές/στριες της. Το ζητούμενο δεν ήταν τόσο η αποτύπωση μιας σειράς γεγονότων ή η κατάθεση ενός πολιτικού συμπεράσματος, αλλά η προσέγγιση του αισθήματος αποπροσανατολισμού και ιλίγγου που βιώνουν οι ερευνητές/τριες και αναγνώστες/τριες, καθώς και οι ερμηνευτές/τριες που επιλέγουν να έρθουν σε επαφή με μια πλειάδα από μαρτυρίες και ερμηνείες που άλλοτε ταυτίζονται μεταξύ τους και άλλοτε αποκλίνουν. Με τον Βασίλη Βηλαρά συνδημιούργησαν και συμμετείχαν στην παράσταση Το Θωρηκτό, που βασιζόταν σε ένα μικρό απόσπασμα από το μυθιστόρημα Μεθυσμένη πολιτεία του Σωτήρη Πατατζή. Οι δύο δευτερεύοντες μυθιστορηματικοί χαρακτήρες, του Γυμνασιάρχη και της καθηγήτριας Γαλλικών, αποσπάστηκαν από το φυσικό τους πλαίσιο και εντάχθηκαν σε μια παράσταση, όπου συνυπήρχε η αφηγηματικότητα και η προσπάθεια να αποτυπωθούν τα όνειρα και οι φαντασιώσεις αυτών των προσώπων.

Αυτό που συνέχει την πορεία της στο θέατρο και τη συνδέει με τους περιπάτους στο Συνοικισμό, είναι η διαρκής προσπάθεια να εντοπιστεί και να φωτιστεί το ίχνος που αφήνουν «ανώνυμα» πρόσωπα, πρόσωπα που χρησιμοποιούν σπάνια τη φωνή τους ή για να είμαστε πιο ακριβείς, πρόσωπα που ίσως δεν έχουν συναντήσει ακόμα τον ιδανικό ακροατή ή ακροάτρια.